Póki co ze wszystkiego jestem do przodu. Staram się przygotowywać na bieżąco i jakoś mi się to udaje. Jednak nie robię nic z własnej woli, żeby pójść z materiałem do przodu. Mógłbym obwiniać taki stan rzeczy średnio dwoma sprawozdaniami tygodniowo, ale wiem, że gdybym chciał, to czas na naukę zawsze by się jakiś znalazł.

Powoli do przodu i będzie dobrze. Powoli do przodu!

Choroba jasna!
W poprzednim tygodniu zdołałem wreszcie wyleczyć się z choroby, która trzymała mnie wystarczająco długo, abym narobił sobie zaległości w frekwencji na kilku zajęciach. Na moje szczęście, poszło dość gładko – WF i statystyka nadrobione

Probowałem w międzyczasie trochę odchamieć. Poszedłem więc na konferencję firmy IBM, a później na spotkanie z prof. Leszkiem Balcerowiczem. Obydwa eventy wywarły na mnie spore wrażenie. Nie zdawałem sobie sprawy, jak wielką potęgą jest IBM oraz ile daje możliwości do samorozwoju w ramach programów e-learningowych. Różne ścieżki rozwoju, bogactwo perspektyw… ale w większości dla informatyków.

Trochę ciekawiej było na spotkaniu z profesorem Balcerowiczem. Może dlatego, że uwielbiam go słuchać. Zawsze, wszędzie i na każdy temat. Po prostu wychodzę z założenia, że trzeba czerpać jak najwięcej z doświadczenia i wiedzy „ludzi wielkich”. Wróćmy jednak do relacji! Z typową dla siebie swobodą, profesor wykładał nam swoją wizję odnośnie Polski dziś i jutro. Po części „prezentacyjnej” przyszła kolej na „pytania od publiczności”. Jak można było się spodziewać, w tłumie pojawił się znawca makroekonomii, który chciał udowodnić rzekome kłamstwa Balcerowicza, a także student z piątego roku podstawiony przez jednego z przeciwników politycznych, próbujący oczernić profesora faktami z 1994(!) roku. Muszę przyznać, że bardzo rozsądnym chwytem jest wysłanie działacza młodzieżówki, by wyciągał brudy z lat, kiedy był co najwyżej w przedszkolu. To wyglądało bardzo inteligentnie i subtelnie.

W każdym razie, moja motywacja dostaje niezłego kopa za każdym razem, gdy spoglądam na pakiet pt. „wizytówka IBMu i plakietka Kazdy ma swoj plan”

Po ogłoszeniu wyniku matur zabrałem się za świętowanie. Wynik, jaki osiągnąłem pozwolił mi na rozpoczęcie studiowania na tym wydziale i kierunku, na który chciałem złożyć papiery. Życie dopiero teraz się tak naprawdę rozpocznie – od 1 października. Po wszystkich decyzjach, jakie podejmowałem w ciągu swojego żywota, stoję tu, gdzie od zawsze chciałem stać – jako student Politechniki Wrocławskiej (Wydział Elektroniki – Automatyka i Robotyka). Cieszę się, że od teraz to ja będę faktycznym kowalem własnego losu. Jednak w głębi serca odrobinę boję się tego, co może mnie spotkać podczas tej przygody. Czy dam radę? Czy podołam? To wszystko zależy tylko i wyłącznie ode mnie: to jak bardzo się postaram, to jak ciężko będę pracował nad osiągnięciem sukcesu, to czy pozwolę by „sodówka” uderzyła mi do głowy.

Wiem, ile czasu i energii kosztowało mnie stawanie przed kolejnymi wyzwaniami i ciągłe przezwyciężanie własnych słabości, dzięki czemu dotarłem do tego punktu, dlatego zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby być jak najlepszym i „spędzić udane studia”.

Miałem zamiar rozliczyć gimnazjalno-licealną przeszłość, ale doszedłem do wniosku, że jeszcze trochę na to za wcześnie. Do końca wakacji postaram się zebrać w myślach te wszystkie dobre i mniej dobre chwile oraz podziękować ludziom, na których mi zależało.

Póki co streszczę wszystkim zniecierpliwionym czytelnikom bloga ostatnie wydarzenia.

W połowie maja nasza klasa zebrała się na „corocznym” ognisku u P. Jak to zwykle bywa w takich przypadkach, trup ścielił się gęsto, a weterani tamtej nocy przeżyli tak tragiczne wydarzenia, że do końca życia będą mieli o czym opowiadać swoim wnukom. Większość z kombatantów dowiedziała się czegoś nowego tego wieczoru, tj. śpiwory przetrwają wszystko oraz jeśli ktoś ma torbę z „lakierki”, to można robić z nią różne niecne rzeczy.

Zakończenie roku wraz z końcem maja. Jakoś specjalnie tego nie przeżyłem. Wcześniej widziałem już zakończenie roku mojej siostry, więc wiedziałem jak to będzie wyglądało. Nie rozumiem całego tego uniesienia związanego z rzucaniem beretu w górę. Może po prostu niektórzy potrzebują sygnału, że coś się kończy, a coś innego zaczyna. Nieważne. Nie jestem też wielkim fanem archiwizacji własnej facjaty w formacie .jpg i rozmiarach liczonych w megapikselach, dlatego nie biegałem za wszystkimi z aparatem. A jeśli już miałbym to robić, to prędzej biegałbym za najlepszymi dziewczynami z rocznika. Zdziwieni? Nikt nikomu nie odmówi ostatniego zdjęcia, a jak już korzystać to na całego!

Po zakończeniu miał miejsce bal/impreza. Właściwie ciężko nadać temu przedsięwzięciu konkretną nazwę mając na uwadze jej uczestników. Niektórzy skłaniali się ku nazewnictwu „bal absolwentów”, inni „bal maturzystów”. Ja opowiadałem się za tymi drugimi. W każdym razie, mniejsza o takie szczegóły! Impreza się udała. Trochę bałem się motywu przewodniego czyli „Piekło-Niebo”, ale ostatecznie wykombinowałem białą koszulkę i dodałem kilka napisów własnej roboty przy pomocy czarnego markera. Miałem mały dylemat przy wyborze designu ubioru, gdyż rozważałem różne slogany i ich umieszczenie na swoich szmatach. Ostatecznie zdecydowałem się z przodu na koncepcję kłamstwa męskiego i stałego myślenia o seksie – „[dymek od górnego końca koszulki (usta)] Kiedy z Tobą rozmawiam zawsze patrzę Ci prosto w oczy. [dymek od dolnego końca koszulki (Filemon)] Wykrywacz kłamstw: Kłamstwo!” oraz z tyłu na pomysł ze strzałką wzorowany na „jestem z moją dziewczyną”: „Jestem z Judaszem (strzałka w bok) On mnie nigdy nie zdradzi!”.

Tak, wiem, zbyt ciekawe to nie było, ale mając na uwadze, że większość tej imprezy będę tańczył pod okiem dyrektora i nauczycieli zrezygnowałem z rysunków typu mrugając plemnik pokazujący ok i podpisem „Szukaj nas w swoim Actimelu”. W każdym razie, większość imprezy przetańczyłem (kalecząc określenie tej czynności). Kto mnie widział tańczącego do piosenki Bee Geesów, długo tego nie zapomni!

Postanowiłem uruchomić własnego twittera (klik!), żeby zrozumieć całą tę wrzawę wokół 140-znakowych wiadomości.

Na razie to wszystko. Do rychłego zobaczyska!

Większość blogów to bezwartościowe gówna, gdzie każdy chce się wyżalić, wrzucić fotkę „z góry a la NK/fotka” lub podzielić swoimi „przemyśleniami”. Zabawne jest to, że niektórzy ludzie stawiają się w roli zbawicieli dzisiejszej młodzieży, inni chcą po prostu za wszelką cenę być innymi (o ironio), a cała reszta upatruje w blogowaniu szansę błyśnięcia kawałkiem ciała i dostania słodziutkiego „komciaczka” od znajomych typu „najpiękniejsze niunie 2009!VIP”.

Za każdym razem, gdy przeglądam blogi „okresowych filozofek”, nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać. Osoby, które w żadnym wymiarze nie stanowią ideału do naśladowania, próbują doradzać innym jak żyć. Niektórzy podpierają się Bogiem, drudzy orientalnymi piosenkami, a inni wierszami undergroundowych ćpunów (tu akurat nie dziwię się, czemu nigdy nie udało im się przebić przez „ground”). Zamiast gadać od rzeczy, zróbcie mi przysługę i wyjdźcie na dwór. Życie nie jest czarno-białe, szarości w nim ci dostatek. Wiele osób nie zaczyna swojej drogi na miękkiej trawce, tylko próbuje wyciągnąć pierwszą nogę z wielkiego gówna na środku bagna. Dlatego jeśli ktoś nie wie jak to jest zaczynać od małych kroków i radzi każdemu zaczynać od skakania na nartach w ramach lotów narciarskich, to taki „doradca-specjalista” powinien wstrzymać z dawaniem bezcennych złotych rad, które można wyczytać na wszystkich portalach wsparcia.

Z ciekawości zanurzyłem się w scenę japan-rockową na photoblog.pl. Okazuje się, że każda z nich ma fioła na punkcie makijażu pod każdą postacią oraz lubuje się we wszelkiej maści piercingu. Tu akurat zero zdziwienia z mojej strony. Czytam filozoficzne wypociny… Każda z nich kocha innego wokalistę, każda chwali się swoją „japońskością” oraz każda musi mieć konflikt z rodziną. Nikt ich nie rozumie poza Japończykami, których podglądają przez kamery umieszczone w najbardziej ruchliwych miejsach dużych miast Kraju Kwitnącej Wiśni. Strasznie ubawił mnie tekst, że tępe blondyny są takie głupie, bo się ciągle malują i wyglądają jak dziwki. Wygląd, wyglądem – rzecz względna, ale akurat argument makijażu _odrobinę_ chybiony. Po czym poznać jfankę? Wykrzykuje kilka wyrazów po japońsku, które są całym bogatym zasobem słownictwa w tymże języku, ciągle podkreśla, że nie jest emo oraz używa ksyw wokalistów na przemian z przekleństwami. Papieros w buzi jest sugoi, a przypinka z Myvem normalnie subarashii!

Nasza-klasa stała się rajem dla VIPów, prawdziwą strefą zamkniętą dla wybitnie zasłużonych. Tak może się wydawać po przejrzeniu niektórych profili. Każdy jest „very important”, znawcą tablic ASCII lub Arabem rozkoszującym się w przedziwnych tasiemkach przy nazwisku. Nie dziwi mnie to, że ludzie są różni, ale sam fakt oglądania kilkuletnich dziewczyn pozujących jak dziwki budzi mój niesmak. Cóż, pewnie absolwenci „Wyższej Szkoły Lansu i Baunsu” będą mieli się czym pochwalić przed rodzicami.

Czasami wydaje mi się, że jestem coraz bliżej ostatecznego sformułowania swojej myśli o syndromie ludzkim, ale brakuje mi jeszcze kilku puzzli, by ukończyć tę układankę.

PS. Tak, większość zespołów visual keiowych przypomina Tokio Hotel. Krzyki fanek o średniej wieku 12 tylko potwierdzają tę tezę. Get over it.

Prawda jest taka, że przez cały pierwszy tydzień chodziłem na dodatkowy kurs z fizyki. Chciałem mieć czyste sumienie i wolne popołudnia od zrzędzenia rodziców na temat moich przygotowań do matury. Zajęcia całkiem fajne, coś się działo. Może to tylko mój fetysz, ale naprawdę lubię wstać wcześnie rano z domu i pójść do zimnej szkoły. Zawsze to jakiś bodziec, żeby ruszyć swoje cztery litery i zrobić „plan porankowy” przed konkretną godziną. Tym bardziej, że na zajęciach spotkam osoby, z którymi lubię przebywać i robię to, co muszę, a niekoniecznie chcę.

Co do przygotowań do matury to mam już wszystkiego dosyć. Nie chodzi mi o samą naukę, bo z tym jakoś sobie radzę, ale najgorsza jest ta nawijka całego mojego otoczenia. W szkole każdy musi rzucić tekst o maturze, ile kto już się nauczył. Niektórzy ludzie promują się liczbą przeliczonych zbiorów, wykonanych testów z danego przedmiotu. Nie wiem tylko, czy mam im współczuć trudu (który sam codziennie wkładam i nie płaczę), czy gratulować gorliwości (niewiele większej od innych, ale na pewno głośniejszej), czy też podziwiać idiotyzm danej osoby, która próbuje wypromować własną osobę i błysnąć przed nauczycielem.

Mój sposób nauki jest bardzo prosty. Dajcie mi spokój, a sam się za to wezmę. Może nie jest on oryginalny, szałowy albo wycięty i oprawiony z „mądrego pisma młodzieżowego”, ale przynajmniej jego efektywność jest zadowalająca. Podciągnąłem się trochę z matematyki, teraz zabieram się za fizykę. Mam tylko nadzieję, że po raz kolejny słowa nie wezmą góry nad czynami.

Zdaję sobie sprawę z tego, że mało osób czyta tego bloga, ale chciałbym nieśmiało zaapelować – nie tylko Ty masz w tym roku maturę, więc zamiast chwalić się takim „pryszczem”, weź się wreszcie do roboty.

Wczoraj odbyłem spotkanie klasowe z przyjaciółmi z podstawówki. Frekwencja nie należała do najwyższych, bo przyszło tylko kilka osób, ale akurat byli to ludzie, z którymi dobrze dogadywałem się, więc czas w dobrym towarzystwie szybko minął. Postaram się następnym razem ściągnąć więcej osób z mojego liceum i tej samej podstawówkowej klasy, żeby zabawa trwała do białego rana

PS. Jeśli ktoś coś chce ode mnie „na jutro”, to lepiej prosić tydzień prędzej. Tak, to taki żarcik-sucharek dotyczący ostatniej notki. Wiem, jestem świetny w te klocki.

Dziękuję losowi za szansę mi daną.
I Tobie, Miłości, że ślepą jesteś panią.

Udanych Walentynek
Jutro spróbuję wrzucić jakąś notkę na bloga.

Mój wiżyn
Dziki kocur, lat 18, szuka swojej ciepłej kici, z którą będzie mógł pójść na tłuste szczury. Jestem nieustępliwy w łapaniu za ogon, lubię lizać futerko oraz uwielbiam dobrą zabawę przez cały wieczór. Liczę na to, że jesteś typem imprezowego kociaka, który wie, czego chce od życia.

Potem musiałem tłumaczyć, co rozumiem przez niektóre sformułowania, które wydawały się mi nadwyraz oczywiste: nieustępliwy w łapaniu za ogon – pracowity, sumienny; lubię lizać futerko – dbam o najdroższe mi osoby, chcę by czuli się kochani; imprezowy kociak – normalna, „niesmucąca”, pewna siebie dziewczyna. Cóż, siostra była pod wrażeniem moich tłumaczeń

Jak się chce, to wszystko można zrobić po swojemu. Nawet na religii

Zły nastrój dopadł także i mnie. Głupawy, zdekoncentrowany, rozleniwiony. Denerwowało mnie też to, że nie mogłem znaleźć dla siebie odrobiny czasu by odpocząć od codziennej rutyny. Po kilku mniejszych porażkach i małych problemach, powoli wracam do starego rytmu. Stawiam małe kroki w właściwym kierunku i jestem skupiony na osiągnięciu celu. To najważniejsze.

We wrześniu obchodziłem swoje osiemnaste urodziny. Biba, prezenty itd. Ważne jest jednak to, że dostałem własny aparat cyfrowy, dzięki któremu będę mógł trochę ożywić notki na blogu. Multimedia, kto ich nie kocha?

Wycieczka szkolna do wrocławskiego teatru pozostawiła po sobie u mnie mały niedosyt. Przed spektaklem pozwiedzaliśmy miasto, porobiłem kilka zdjęć, ogólnie przyjemnie spędzony czas. Czar prysł po wejściu do teatru. Byłem nastawiony na lekką sztukę/komedię, tymczasem wchodziłem do jamy nowoczesnych adaptacji sztuk Shakespeare’a. Ofiarą miał paść „Cezar”. Zastosowanie miejsc widowni jako miejsca posiedzeń oraz kamery w celu ukazania niezależnych płaszczyzn fabularnych było ciekawe, jednak gra aktorów mnie zawiodła. Widoczna była różnica między talentem aktorskim starej i młodej gwardii aktorów. Pierniki mówiły głośno albo chociaż były słyszalne, podczas gdy świeżaki bardziej wczuwały się w aktorzenie niż komunikatywność z widzem. Trudna sztuka, trudne dialogi i problem ze zrozumieniem dialogów aktorów. Połączenie ryzykowne. Szkoda tylko, że zamiast przesłania „Cezara” większość zapamiętała ulicznego żula, który w trakcie sztuki poprosił o fajkę aktorów grających wtedy poza salą teatralną. Mimo wszystko – podobało mi się.

Kolejnym dużym miastem, które odwiedziłem był Poznań. Powód? Koncert zespołu j-rockowego Plastic Tree. Supportowani byli przez Gothikę, która chyba po raz pierwszy miała tak liczną publikę na polskim evencie. Plastiki zagrali świetnie, wyszalałem się. Jedynym mankamentem koncertu były stanowiące zdecydowaną większość rozwrzeszczałe gimnazjalistki, które nierzadko przychodziły do klubu ze swoimi rodzicami, tylko po to by dotknąć członków zespołu. Kilka z tych dzieweczek poprosiło nawet Krisa o kupienie im piw. Jak przystało na praworządnego pełnoletniego człowieka, odmówił im. Jednak z całego poznańskiego wydarzenia najbardziej cieszyłem się z tego, że miałem okazję poznać znajomych Tulaka. Kontakt z tak niesamowitymi ludźmi był niezapomniany.

Póki co jestem wypalony twórczo, więc nie liczcie na jakiekolwiek wierszyki

PS. Skoro jestem już pełnoletni… bye bye nieletnie maszkarony!

Co na to polscy komentatorzy?

Starszy pan, weteran komentatorów sportowych, wspominał olimpiadę w Meksyku. Opowiadał jak to udało mu się zachować krawat i kapelusz lubelski, który nosili wtedy w dniu otwarcia polscy reprezentanci. Chiński show mu się nie podobał. Dlaczego? Bo tak.

Następny był reżyser tragicznego abonamentożernego show telewizji publicznej, który mógł pochwalić się tym, że dzięki programowi poznał swoją żonę i przy okazji załatwił jej kontrakt Gwiazdy w TVP (czyli zarabia tyle co np. Tomasz Lis). Jak widzimy, człowiek wielce doświadczony i posiadający niezliczoną liczbę sukcesów w swoim CV, będzie za chwilę wypowiadał się o organizacji tak ważnego przedsięwzięcia transmitowanego na cały świat. Co może powiedzieć „reżyserska gwiazda polskiej telewizji publicznej”? Oczywiście, że on by to zrobił lepiej. Pan Reżyser lepiej by wykorzystał światło, przestrzeń, układ i co tylko jeszcze.

Po dwóch negatywnych głosach przyszła kolej na Ewę Minge. Zdziwiłem się, że mamy podobną opinię co do piękna chińskiej ceremonii otwarcia igrzysk. Zwróciła także uwagę na to, na czym zna się najlepiej – pochwaliła krój i jakość strojów.

Tybet
Denerwuje mnie to, że media ciągle mieszają igrzyska olimpijskie z sytuacją w Tybecie. Skoro łamanie praw człowieka jest takie złe to dlaczego nie reagują, kiedy w Polsce, w aresztach tymczasowych przetrzymuje się ludzi, którzy często nie mają nawet postawionych zarzutów?

Według mnie najgorsze jest to, że media próbowały wywrzeć presję na naszą kadrę olimpijską. Dlaczego jednak Polscy sportowcy mieliby rezygnować z udziału na Olimpiadzie, skoro przygotowywali się do niej przez ponad cztery lata? Tak wielkie wydarzenie jest marzeniem każdego sportowca, a politycy chcą zepsuć atmosferę tego święta mieszając ich w swoje gry. Po co w ogóle przyznano organizację tej imprezy Chinom, jeżeli nie respektują one praw człowieka? Odpowiedź jest prosta i tragiczna – dla pieniędzy. Dla śmierdzących dolarów, wymiętolonych euro i obrzydliwych CeHaeFów.

Nikt nie liczy się z prawami człowieka. Nieprawda? Popatrzcie tylko na głowy państw, które krzyczały ze swoich mównic do wszystkich na świecie: „Nie wspierajcie Olimpiady! Chiny mordują i prześladują ludzi!” Najlepszy w tego typu widowiskach był George W. Bush. Warto jednak dodać, że on jako jeden z pierwszych potwierdził swój udział w ceremonii otwarcia.

Na Zachodzie kreuje się obraz „Chiny są złe, bo Tybet…” Jednak dlaczego nikt nie wspomni o tym, że Chińczycy uwolnili niewolników od systemu feudalnego, w którym władzę mieli tylko najwyżsi mnisi? Dlaczego nikt nie powie prawdy o elektryfikacji tych terenów przez „chińskich komuchów”?

Niemożliwe? W takim razie, gdzie znajduje się najwyżej położona kolej górska?

Transhimalajska kolej przez Płaskowyż Tybetański połączy Golmud, u wrót Tybetu, ze stolicą Lhasą. Do budowy kolei na „Dach Świata” ściągnięto 20 tys. robotników z całych Chin. Wykuwali tunele na wysokości powyżej 4 tys. m, pracując w maskach tlenowych w temperaturze poniżej 30 st. Położyli 1142 km torów, 80 proc. na wysokości powyżej 4 tys. m, 30 wiaduktów i 20 km tuneli. Doprowadzili tory na wysokość 5072 m, czyli o 200 m wyżej niż najwyżej położona dotąd kolej świata – w Andach.
Cytat z gazeta.pl

Ustrój
W Chinach istnieją nadal obozy masowej zagłady, nie ma wolności słowa, nie dba się o szarego człowieka. Tak wygląda Kraj Środka w oczach Zachodu. Jednak czy ma to tak wielkie znaczenie dla zwykłego Chińczyka? Wychowany w kulturze Dalekiego Wschodu, nasiąknięty ideami konfucjanizmu, które głoszą „zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku” (Wikipedia).

Chińczyk wie, że oddaje część swoich praw obywatelskich dla dobra całego kraju. Zresztą, czy „zachodni człowiek” ma cokolwiek z wolności słowa? Może mówić, że nie lubi prezydenta, ale nie może obrażać głowy państwa wobec jego wyborców, bo poczują się obrażeni i zgłoszą sprawę do sądu. „Zachodniak” może pisać na blogu, dla gazet, dla portali, które i tak mogą nie dopuścić artykułu do publikacji. Bądźmy szczerzy, w dzisiejszych czasach prasa jest jak tania prostytutka. Za złoty pięćdziesiąt kupujesz gazetę, która pasuje do Twoich poglądów, a innych nie czytasz, bo są „zbyt stronnicze” i piszą na ten sam temat.

Obozy, w których nie obowiązują prawa człowieka? „Tylko w Chinach!”. Na pewno? A przecież nie tak dawno cały świat poznał prawdę odnośnie amerykańskiego więzienia Guantanamo.

Przedstawiając portret typowego Chińczyka warto wrócić do czasów PRLu. Negatywne wspomnienia z tamtego okresu dotyczą w głównej mierze biedy. Nie chodzi mi o działaczy opozycyjnych, bo każdy słyszał o ich heroicznych czynach i ciężkim losie. Interesuje mnie po prostu typowy dzień „peerelowskiego szaraczka”. W sklepach pusto, a wszystko co najlepsze – w Peweksie za dolary. Nic dziwnego, że ludzie burzą się przeciwko władzy, która nie jest w stanie zapewnić im środków i warunków do życia.

W Chinach jest odrobinę inaczej. Każdy ma dostęp do wszelkich artykułów potrzebnych do życia. Wyjątkami są rzeczy, przy pomocy których można uzyskać treści antypropagandowe, np. aby uzyskać pozwolenie na telewizję satelitarną trzeba posiadać zezwolenie (przynajmniej tak jeszcze było do niedawna). Internet? Chińczycy mają do niego dostęp. Mogą przeglądać zaaprobowane przez rząd strony i te, które wyszuka im Google. Wydawać by się mogło, że mają tak dobrze jak my, ale… Google sprzedało się chińskiemu rządowi i nie wyświetla „złych stron”. Wielu z Was powie: „Ha! My mamy full deluxe wersje internetu”. Nie do końca. Materiały dostępne dla Chińczyków, nie są dostępne dla nas. Dlaczego? Nie wiem. Pewnie są niestosowne. Albo [I]ktoś mądrzejszy czuwa nad naszymi opiniami[/I]. Ale nie popadajmy z kolei w teorię spiskową, gdyż może być po prostu tak, że Chiny nie chcą pokazywać swojej obłudy udostępniając materiały propagandowe.

Podsumowanie
Nie zrozumcie mnie źle, nie uważam systemu obecnego w Chinach za coś wspaniałego, ale po prostu chcę spojrzeć na to wszystko z trochę innej perspektywy. Prawda jest zawsze pośrodku. Sztuką jest jednak znaleźć tę idealną proporcję.